Dubai sıcak çöl iklimine sahiptir. Dubai’de yazlar ortalama 42 °C yükseklikte çok sıcak, rüzgârlı ve nemli olup geceleri 29 °C’ye kadar düşer. Yıl boyunca neredeyse tüm günleri güneşlidir. Kışları ortalama 23 °C sıcaklığa sahip olup geceleri 14 °C’ye kadar düşer. Yağış, son birkaç on yıldır artmakla birlikte yıllık 250 mm²’ dir. Dubai yazları sıcaklığının yanı sıra aşırı yüksek nem oranına sahip olması ile bilinir.

Turizm Dubai hükümetinin emirliğe yabancı nakit para akışını sürdürme stratejisinin önemli bir parçasıdır. Dubai öncelikli olarak alışveriş merkezleri ile turistler için bir çekim alanıdır fakat bununla birlikte diğer antik ve çağdaş cazibe alanları da bulunmaktadır. 2006 yılı verilerine göre Dubai, yıllık 7.6 milyon ziyaretçi ile dünyada 7. en çok ziyaret edilen kenttir. Dubai’nin 2015 yılında 15 milyon turisti misafir etmesi beklenmektedir.

Dubai, Birleşik Arap Emirliklerinin yedi emirliği içinde en popüler olanıdır. Ülkedeki diğer emirliklerden, emirlik gelirinin büyük bir kısmının turizm gelirlerinden oluşması ile farklılık gösterir.

2012’de %16.4’lük enflasyon oranı kentteki lokanta ve otelcilik söktürünü etkiledi. Ağustos 2013’ün başlarında ilk sualtı oteli Water Discus Hotel’in planlandığı ilk kez kamuoyuna açıklandı. Polonya şirketi Deep Ocean Techonogy tarafından üstlenilen projenin üstlenicisi firma Water Discus’ ın alanında en geniş otel olacağını açıkladı.

Dubai Orta Doğunun alışveriş başkenti olarak tanımlanmaktadır. Sadece Dubai’de aralarında dünyanın en geniş alışveriş merkezi olan Dubai Mall’ un da bulunduğu 70’ten fazla alışveriş merkezi bulunmaktadır. Kent, bölgeden ve Doğu Avrupa, Afrika ve Hindistan gibi ülkelerden çok sayıda alışveriş amaçlı gelen turistleri ağırlamaktadır. Birçok butik, elektronik eşya satış mağazası, sabit ücret politikası ile iş yapan süpermarket ve mağazalar çok sayıda müşteriyi çekmektedir.

Uyuşturucu yasaları çok kesin bir yaptırımı öngermektedir. Bu yüzden ayakkabıları, elbiseleri ve cepleri içinde bu tür madde bulunup tutuklananlar ve dört yıl hapis cezasına çarptırılanlar olmuştur.

Bali adası, Doğu Cava’ya 3.2 km uzaklıkta ve ekvatorun yaklaşık 8 derece güneyindedir. Bali ve Cava adaları Bali geçidiyle ayrılırlar. 5,632 km² yüzölçüme sahip ada; doğudan batıya yaklaşık 153 km, kuzeyden güneye ise yaklaşık 112 km uzunluktadır.

1960’te patlayan ve halen aktif bir yanardağ olan Agung dağı 3,142 m ile adanın en yüksek noktasıdır. Merkezden doğu kesimlere doğru dağlar yükselir. Adanın en doğusunda da Agung dağı vardır. Batur dağı da (1,717 m) halen aktif bir yanardağ olup 30.000 yıl önce patlaması dünya tarihinin en büyük volkanik olaylarından biri olarak kabul edilir. Adanın en uzun nehri yaklaşık 75 km uzunluktaki Ayung nehridir.

Ada mercan kayalıklarla çevrilidir. Güneydeki sahiller beyaz, kuzey ve batı kıyıları ise siyah kumlarla çevrilidir.

Güney kıyılara yakın olan Denpasar adanın en geniş yerleşim bölgesi ve başkentidir. 2002 istatistiklerine göre nüfusu 491,500 civarındadır. Bali’nin ikinci en büyük şehri olan Singaraja, kuzey kıyılarında kurulu ve yaklaşık 100,000 nüfuslu eski sömürge başkentidir. Diğer önemli şehirleri, tatil köyü Kuta ve adanın kültür merkezi olarak bilinen Ubud’dur.

Adanın güneydoğusunda üç tane küçük ada vardır: Nusa Penida, Nusa Lembongan ve Nusa Ceningan. Bu adalar Bali Boğazı ile birbirlerinden ayrılırlar.

Doğuda Lombok geçidi Bali ile Lombok adasını birbirinden ayırır. Bu geçit İndomalayan faunası ile Avustralasya faunasını ayrım noktasıdır. Bu nokta “Wallace Çizgisi” olarak da bilinir.

Bali Wallace Çizgisi’nin batısında kalır. Bundan dolayı Asya faunasına sahiptir. Avustralyasya faunasının etkileri de yer yer görülür. Bali faunasının Lombok’tan ziyade Cava adasıyla pek çok ortak yanı vardır. Avustralyasya faunasına ait sarı ibikli papağan burada da bulunur. Soyu tükenmekte olan Bali sığırcığı (Leucopsar rothschildi) da dahil olmak üzere 200’den fazla kuş çeşidi vardır.

Bali 20. yüzyıla kadar yaban sığırı, leopar ve Bali kaplanı (Panthera tigris balica) gibi pek çok büyük memeliye ev sahipliği yapmıştır. Bali kaplanının soyu tükenmiştir. Bugün bölgedeki en büyük memeliler rusa geyiği (Rusa timorensis) ve Cava yaban domuzu (Sus verrucosus) türleridir. Adada bol miktarda sincaba rastlanır. Aynı zamanda Kopi Luwak üretiminde kullanılan misk kedilerine de adada bol miktarda mevcuttur. Adada yarasalar da yeterli miktarda bulunur. Özellikle Yarasa Tapınağı adı verilen Goa Lawah mağarasında yarasalar çok sayıda bulunur. Bu mağarada yerel halk yarasalara tapınır. Burası ayrıca turistlerin sık ziyaret ettikleri yerlerden biridir. Ayrıca adada değişik maymun çeşitleri vardır. “Kera” diye bilinen yengeç yiyen maymunlar özellikle tapınak civarlarında yaşarlar. Ubud’daki maymun ormanlarında bolca bulunur. Adada kobra ve piton yılanları da bulunur.

Maldivlilerce Başlatılan Turizm
UNDP’den (Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı) bir uzman, 1971’den önce hükümete rapor vererek turizmin Maldivler’de asla başarılı olamayacağını, zira ülkede hiç tesis ve altyapı olmadığını bildirdi.

Ancak, tesadüfen ülkedeki turizm sektörünün öncüleri olan üç genç adama kimse bundan bahsetmedi. Bu üç kişiden bir tanesi olan ve Kolombo’daki Maldivler Elçiliğinde çalışan genç diplomat Ahmed Naseem, 1971 yılında İtalyan bir seyahat görevlisiyle tanıştı. Bu görevli, kendisinin ve arkadaşlarının yüzebileceği ve zıpkınla balık avlayabileceği el değmemiş adalar arıyordu. Naseem, bir yük gemisine binerek bu adamla birlikte Maldivler’e gitti ve adamı öncelikle M.U. Makiku ile, ardından da hükümetin tarım bakanlığına giderek Malé’deki Birleşmiş Milletler ofisinde çalışan ‘Champa’ Hussain Afeef ile tanıştırdı.

İtalyan, bu kişilere, kendilerine konaklayacak yer sağlamaları halinde 1972’de Maldivler’e gruplar getireceğini söyledi. Onlar da kaynaklarını birleştirerek gelen ilk grubu Malé’de, kendi evlerinde ağırladılar; İtalyan turistlerin istediği yemekleri pişirmeyi öğrendiler ve onlara adaları gezdirdiler.
Ardından, yerleşimin olmadığı bir ada olan Vihamanafushi’yi kiraya verdiler, bu adaya Hindistan cevizi ağaçlarının sazlarından 30 adet kulübe inşa ettiler ve 3 Ekim 1972’de, planlı şekilde gelen ilk grubu Kurumba (Dhivehi dilinde Hindistan cevizi anlamına gelen kelime) adı verdikleri tesiste ağırladılar. Sonunda, M.U.

Maniku, Kurumba’nın yanı sıra diğer birçok tesisi işleten Universal Resorts’un Başkanı oldu;  Hussein Afeef ise turizm gelişiminde hâlâ hayati bir güç. Ahmed Naseem, tesislerin işletilmesi ve tanıtımının yapılması için Crescent Turizm Acentesi’nin kurulmasında Başkan Ibrahim Nasir’e destek oldu.

1973 yılında ağırlıklı olarak İtalya’dan, İsveç’ten ve Almanya’dan gelen ziyaretçilerin sayısı toplamda 3.790’ı buldu ve 1978 yılına gelindiğinde, turizm gayri resmi bir girişim haline gelmişti; Avrupa’dan gelen varlıklı ziyaretçiler adalarda bulunan 26 adet tesiste konaklıyordu ve Hindistan’dan gelerek Seylan üzerinden hippi yolunu takip eden ve güneşe tapan gençler, yerleşim olan adalardaki yerlilerin evinde konaklıyordu.
1978’de, sektörü ayakta tutmaya ve sektörün sosyal ve doğal ortam üzerindeki yıkıcı etkilerini azaltmaya yönelik düzenlemeler yürürlüğe girdi. Turistler, yalnızca kimsenin yaşamadığı, yerleşimin olmadığı adalarda bulunan tescilli tesislerde konaklayabiliyordu ve zıpkınla balık avlamak yasaklanmıştı. Gümrük vergileri ve göçmenlik kontrolleri yürürlüğe sokuldu. 1981’de uzun mesafeli uçuşlar için geçici havaalanının inşa edilmesiyle birlikte turizm de uçuşa geçti.

2007 yılına gelindiğinde tesislerin sayısı 89’a çıkmıştı. 2010’da, yerleşimin olduğu adalardaki bağımsız konukevlerinin gelişimini teşvik eden bir yasa çıkarıldı. Bu da, daha da fazla sayıda Maldivli’nin turizmden direkt olarak faydalanmasını ve bütçeleri ne olursa olsun tüm turistlerin Maldivler’e seyahat edebilmesini sağladı.

Deniz ve din, yüzyıllar içerisinde Maldivlilerin kişiliğini şekillendirdi; bu insanlar, sağlam öz güvenleri ve kısıtlı kaynaklarla yaşama becerileri olan dini bütün adalılar haline geldi. Turizmden önce, halk balıkçılığa bağlı durumdaydı. Balıkçılığı gıdanın yanı sıra ticaret ve gelir kaynağı olarak da kullanırlardı. Balıklar güneşte kurutulur ve tütsülenmiş şekilde Seylan’a ihraç edilirdi.

Yüzyıllar içerisinde, Maldivliler çeşitli genetik ve kültürel etkilere maruz kaldı. İnsanların özelliklerinde ve kültürde Afrika, Arabistan, Endonezya ve Hindistan izleri görülebilir; bilhassa da tesislerde yapılan ve Afrika yankıları taşıyan Bodu Beru adlı davul dansında bu durum belirgindir. İslam’ın dini öğretileri, usullere ve geleneklere saygı duyulmasını sağladı ve insanların kadere güvenmesine önayak oldu.

Turizmden elde edilen daha yüksek gelirler sayesinde maddi olarak ulaşılabilen olanaklar ve modern iletişim araçlarına erişim imkanı sayesinde, Maldivliler, ülkenin refahına katkıda bulunmak için yurt dışında yüksek öğrenim görme şansı elde etti. 2008 anayasası, sıradan Maldivlileri siyasete katılmaya teşvik etti ve halkın hükümet ve dünya ilişkilerine oldukça fazla ilgi duymasına yol açtı.

Turizmle birlikte gelen refah, Maldivlilerin sade yaşam tarzlarını değiştirdi; mercan taşından yapılan kulübeler, yerini Maldivli mimarlar tarafından tasarlanan klimalı, on katlı apartmanlara bıraktı. Maldivlilerin çay içmek ve hedhikaa (baharatlı balıklı harçla doldurulmuş hamur işi atıştırmalık) yemek için uğradıkları köşe başı çay dükkanları ise, yerini hazır yiyecek servis eden kahve dükkanlarına bırakıyor.